Autofagie terwijl je wél eet

Waarom een goed samengesteld carnivoor dieet vaak effectiever is dan extreme vastenpogingen

Autofagie wordt vaak gepresenteerd als iets dat alleen gebeurt wanneer we niet eten. Urenlang vasten, dagenlang niets binnenkrijgen en het lichaam “dwingen” om zichzelf op te ruimen. Dat beeld is hardnekkig — en maar deels juist. De realiteit is genuanceerder.

Autofagie is geen aan/uit-knop.
Het is een continu onderhoudsproces dat sterker of zwakker kan worden, afhankelijk van de metabole omstandigheden in het lichaam.

En precies daar komt voeding — en met name een carnivoor dieet — in beeld.

Wat is autofagie werkelijk?

Autofagie betekent letterlijk: zelf-eten. Het is het proces waarbij cellen:

• beschadigde eiwitten afbreken
• oude of disfunctionele celonderdelen opruimen
• afvalstoffen recyclen tot nieuwe bouwstenen

Dit gebeurt 'altijd', ook wanneer je eet. Alleen de mate waarin verschilt. De belangrijkste vraag is dus niet:

“Eet ik wel of niet?” 

Maar:

“Welke signalen geef ik mijn lichaam?”

Waarom niet eten autofagie het sterkst activeert

Wanneer we niet eten:

• daalt insuline
• daalt het groeisignaal mTOR
• stijgt AMPK (het energie-schaarste signaal)

Dit is de krachtigste prikkel voor autofagie. Daar bestaat geen twijfel over. Maar hier gaat het vaak mis: veel mensen combineren lange periodes niet eten met daarna metabool ontregelende voeding. En dan wordt het voordeel grotendeels tenietgedaan.

De vergeten factor: insuline en mTOR

Autofagie wordt vooral afgeremd door twee signalen:

• insuline
• mTOR (het groeisignaal van het lichaam)

Een klassieke Westerse voeding — rijk aan koolhydraten, met frequente eetmomenten en ultrabewerkte producten — houdt insuline en mTOR chronisch hoog. Zelfs wanneer iemand ‘af en toe vast’.

Het resultaat:

• een korte piek in autofagie
• gevolgd door langdurige onderdrukking

Biologisch gezien is dat geen onderhoud, maar stress.

Carnivoor: autofagie terwijl je eet

Een goed samengesteld carnivoor dieet verandert dit fundamenteel.

Wat carnivoor doet:

• vrijwel geen koolhydraten
• structureel lage insuline
• stabiele bloedsuiker
• minder eetdrang → minder eetmomenten

Dit betekent dat:

• autofagie niet maximaal, maar wel continu actief blijft
• mTOR niet constant wordt geactiveerd
• het lichaam niet telkens hoeft te schakelen tussen ontregeling en herstel

Zelfs wanneer je eet.

Minder vaak eten is inherent aan carnivoor

Een belangrijk, vaak onderschat effect van carnivoor: Je eet vanzelf minder vaak.

Door:

• hoge verzadiging
• stabiele energie
• het ontbreken van glucosepieken

Veel mensen komen automatisch uit op:

• één tot twee maaltijden per dag
• geen tussendoortjes
• langere periodes zonder insulinepiek

Dit creëert dagelijks meerdere uren waarin autofagie actief blijft — zonder dat vasten een mentale strijd wordt.

Twee scenario’s, twee uitkomsten

Scenario 1 – Hard vasten, slecht eten

• 24–48 uur niet eten
• daarna pizza, pasta of suiker
• hoge insuline
• sterke mTOR-activatie
• ontstekingsreacties

Resultaat:

Korte autofagie, lange onderdrukking.

Scenario 2 – Carnivoor, consequent

• dagelijks lage insuline
• één tot twee maaltijden
• voeding die het metabolisme niet verstoort
• mTOR cyclisch, niet chronisch actief

Resultaat:
Minder extreem, maar structureel herstel.
Op de lange termijn wint scenario 2.

Opbouw en opruimen horen samen

Autofagie is herstel.
mTOR is opbouw.

Gezondheid ontstaat niet door één van beide te maximaliseren, maar door afwisseling:

• eten → opbouwen
• niet eten → opruimen

Een carnivoor leefstijl maakt deze afwisseling **natuurlijk**, zonder dwang, zonder honger en zonder terugval.

Conclusie

• Autofagie gebeurt niet alleen als je niet eet
• Niet eten is de sterkste prikkel, maar niet altijd de beste strategie
• Carnivoor houdt autofagie structureel actiever door lage insuline
• Minder vaak eten volgt vanzelf
• Consistentie verslaat extremen

Liever elke dag een beetje opruimen dan af en toe alles overhoop halen.