Nederland kankervrij

Kanker wordt in onze samenleving vrijwel automatisch gezien als een genetisch probleem. Een fout in het DNA. Pech. Een lot dat je treft en waar je hooguit met medicijnen en behandelingen tegen kunt vechten. Die gedachte zit diep verankerd in de moderne geneeskunde, in voorlichtingscampagnes en in het publieke bewustzijn.

Maar deze aanname is fundamenteel onjuist.

Steeds meer onderzoek laat zien dat kanker geen genetische ziekte is, maar een metabole ziekte. Geen probleem van het DNA, maar van de energiehuishouding van de cel. Dat inzicht opent de deur naar een totaal andere manier van kijken naar preventie, herstel en gezondheid.

Kanker als metabole ziekte

Het werk van professor Thomas Seyfried laat zien dat kanker ontstaat wanneer het energiesysteem van de cel structureel wordt beschadigd. De kern van het probleem ligt niet in de celkern, maar in de mitochondriën – de organellen die verantwoordelijk zijn voor energieproductie.

Gezonde cellen produceren energie via oxidatieve fosforylering. Dat proces is efficiënt, stabiel en afgestemd op het functioneren van complexe weefsels.

Wanneer mitochondriën beschadigd raken – door chronische ontsteking, toxische belasting, straling, zuurstofgebrek of langdurig verkeerde voeding – verliest de cel dit vermogen. De cel schakelt dan over op primitieve overlevingsmechanismen: fermentatie van glucose en glutamine.

Dit is geen genetische fout, maar een noodreactie. Een terugval naar een evolutionair oud programma dat cellen in leven houdt, maar tegen een hoge prijs.

De genetische afwijkingen die men in kankercellen aantreft, zijn volgens deze visie geen oorzaak, maar een gevolg van deze metabole ontsporing.

Het beslissende bewijs: kern versus cytoplasma

Een van de meest overtuigende bewijzen tegen de genetische theorie komt uit klassieke celtransplantatie-experimenten.

In deze experimenten werd de celkern van een kankercel geplaatst in het cytoplasma van een gezonde cel. Het resultaat was helder: de nieuwe cel ontwikkelde geen kanker.

Het omgekeerde experiment liet het tegenovergestelde zien. Wanneer het cytoplasma van een kankercel werd geplaatst in een gezonde celkern, ontwikkelde de cel wel kankereigenschappen.

Als kanker werkelijk een genetische ziekte was, zou de kankerkern altijd tot kanker moeten leiden, ongeacht de omgeving. Dat gebeurt niet.

Het is het cytoplasma – en daarmee de metabole en mitochondriale toestand van de cel – dat bepaalt of een cel gezond blijft of ontspoort.

Wetenschappelijk gezien is dit de nagel aan de doodskist van de genetische theorie.

Genen zijn geen lot

Ook bevolkingsstudies ondersteunen dit beeld.

Nigeriaanse vrouwen met het BRCA1-gen hebben in de Verenigde Staten aantoonbaar meer borstkanker dan gemiddeld. Dit wordt vaak aangehaald als bewijs voor een genetische oorzaak.

Maar wanneer vrouwen met exact hetzelfde gen in Nigeria zelf worden onderzocht, blijkt het risico vrijwel afwezig.

Het gen is hetzelfde.

De omgeving is dat niet.

Dit laat zien dat genen geen lot bepalen, maar reageren op de omgeving waarin cellen zich bevinden. Voeding, hormonale context, toxines, beweging, stress en dag-nachtritme bepalen welk biologisch programma actief wordt.

Wat traditionele carnivore volkeren ons laten zien

Dit inzicht wordt nog duidelijker wanneer we kijken naar traditionele volkeren die grotendeels of volledig dierlijk eten.

De Inuit, de Masai en andere traditioneel carnivore of sterk dierlijk georiënteerde bevolkingen kenden historisch vrijwel geen kanker, diabetes type 2, hart- en vaatziekten of neurodegeneratieve aandoeningen.

Niet omdat zij genetisch superieur waren.

Maar omdat zij leefden in een metabolische context waarin cellen stabiel bleven.

Hun voeding bestond uit:

• dierlijke vetten als primaire energiebron
• hoogwaardige eiwitten
• nauwelijks tot geen geraffineerde koolhydraten
• geen ultrabewerkte voeding

Dit voedingspatroon houdt insuline laag, stabiliseert de bloedsuiker en vermindert chronische ontsteking. Het ondersteunt gezonde mitochondriale functie en voorkomt dat cellen structureel afhankelijk worden van glucosefermentatie.

Precies dat mechanisme is cruciaal bij kanker.

Het carnivore dieet in een moderne context

Een carnivoor dieet is geen extreme trend, maar een metabolisch logisch voedingspatroon. Door koolhydraten drastisch te beperken en energie voornamelijk uit vet te halen, wordt het interne milieu van de cel fundamenteel veranderd.

Glucose – de primaire brandstof voor fermenterende kankercellen – wordt schaars. Insuline daalt. Ontstekingsprikkels nemen af. Mitochondriën krijgen de ruimte om hun functie te herstellen.

Dit betekent niet dat een carnivoor dieet een magische genezing is.

Het betekent wél dat het biologisch terrein waarop ziekte ontstaat, ingrijpend verandert.

Niet door symptoombestrijding.

Maar door het fundament te herstellen.

Van behandelen naar begrijpen

Als kanker geen genetische ziekte is, maar een metabole ontsporing, dan verandert de vraag die we moeten stellen.

Niet:

Welke genetische fout zit er in mijn lichaam?

Maar:

In welk biologisch milieu leven mijn cellen?

Een Nederland dat werkelijk kankervrij wil worden, zal verder moeten kijken dan medicijnen, protocollen en statistieken. Het zal moeten durven kijken naar voeding, leefstijl en metabolische gezondheid als basis.

Niet als aanvulling.

Maar als uitgangspunt.